عموم عزیز و ایشالا و به امید خدا گرامی، سلام. امروز هم از آن روزهایی ست که وقتی پست قبل و قبلی و قبل ترش را نوشتم از آن روزها بود. روزی بود که دوست داشتم کمی بنویسم. و مثل نود و نه درصد مواقع توی ذهنم نوشتم، یعنی گفتم ولی عملا فاز نوشتن گرفتم. ولی جواب گو نبود، برعکس نود و نه درصد مواقع. در همان حین تصور مضحک و کاذب نوشتن بودم که چند تا سوال همچین جیگرم را با کفگیر برداشت و شتلق از آن طرف کوبید ته ماهی تابه ی درونم. و جلز و ولزم ررررفت به هوا. خب فکر کردم یعنی میشود آدم یک دوستی داشته بباشد که بشود مثل دوست بندیکت کامبربچ توی پاتریک ملروز. و خیلی خیلی دلم خواست که بخودم بگویم البته ! البته که هست. اگر تو عرضه نداری یکی پیدا کنی دلیل نمیشود که نباشد. ولی منطقی که در طی بیست و هفت سال با سوهان تجربه ساییدم و ساییدم تا شکل الان را گرفت، به هیچ زبانی حاضر نبود زیر بار برود و میگفت البته که نه! البته که اگر باشد لااقل تا شعاع پانصد کیلوممتری من نیست. بله. امروز روز مزخرفی بود که به زور چنگ و دندان توانستم تبدیلش کنم به یک روز معمولی و برای همین حال الانم یک جورهایی شبیه حال این وقت شب روزهای خوبم است. هرچند که سوالهای انگشت شمار و تکان دهنده ای که امروز از ذهنم گذشت و تک تک شان سرایست بازرسی اعصابم به دلیل عدم به همراه داشتن گواهی نامه یا جواب آدمیزادی مورد تایید قانون طبیعت، گیر کرده و به پارکینگ منتقل شدند، ولی لااققل حالم بهتر شد از روزهایی که بدون همین چس مثقال فکر کپه میگذارم. خب، فکر نمیکنم از پاراگراف قبل چیزی بفهمید. پس پیشنهاد میکنم اصلن فکرش  راهم نکنید که بخواهید بفهمید و به پاراگراف بعد رجوع کنید. راستش خودم هم فکر میکردم که فقط خودم